Willem de eierboer

Hoelange zol ut gelee’jn wèèn dau’w altied eier ging’n haal’n bie Willem, de eierboer, toch al gauw zo’n 25 joar denk ik. Willem was een bitjen eenzame weduwnaar in de AOW lèèftied en woon’n in Wènum-Wiessel. 
Ut was een heel ende fiets’n, mâ a’j veur de hele buurte eier meenaam’n, was ut de meujte weerd.
Willem was ôk altied blie, aj kwam’m, want zoveule meer as zien anloop veur eier had hee noe ôk weer niet.
Hé had altied wel een spann’d verhaal te vertell’n.

Zo ôk een keer had hé bezoek ‘ehad van een insluuper, die dach, dat hé niet thuus was, mâ deur een kiere in de wand van ut kipp’n hok had hé de keerl wel de achterdeure zien ingoan. 
Buut’naf waar’n ze niet gewend, um de achterdeure op slot te doen, want bekend volk kwam altied achterumme en die loaj niet buut’n stoan. Mâ dit was gien beken’n, dit was een schooier zoas hé dat nuum’n.
Uut ervaring wis hé dat die schooiers eers eff’n rondkéék’n wat of t’er zoal te haal’n was en dan pas de zakk’n ging’n vull’n. Dit deej’n die schooiers, zei hé, um an te zien of ’r toch soms nog iemand thuus was.

Willem maak’n dan ok niet te veule hoas um de schooier weg te jaag’n. Noe wis Willem zelf ôk wel,
dat ze in zien huus niet veule bizunders antroff’n. Zien eiergeld, zoas hé dat nuum’n, had’te wel zo goed weg’estopt, dat ze dat toch nooit von’n. Toch von Willem zo langzamerhand dat ut wel tied werd,
um de kwoaie rakker, zoas hé dat zei, uut zien huus te verjaag’n. Stoer rechtop, dan leek de kleine Willem iets groter, liep hé dan ok mit de greepe in de hand noar de achter deure woar de schooier noar binn’n was ‘egoan.
Eenmoal binn’n verbaaz’n hé zich toch, want de schooier was naant te vin’n. “Ik heb toch duudelijk ’ezien dat d’r ene noar binn’n ging deur de achterdeure” brom’m Willem in zichzelf. Hoe of’e ôk zoch, niks te vin’n.
“Toe dan mâ”, mompel’n de eierboer nog eff’n noa.                 

De laatste tied bin’k een bitje’n in de warre soms en ik weet ôk wel zo ongeveer hoe dat kump.
Ik heb een tiedjen geleed’n een advertentie in de Apeldoornse krante loat’n zett’n, da’k bes’ weer een goeie vrouwe in huus kan gebruuk’n. Ik heb nooit ‘eweet’n da’k nog zo in de belangstelling stonne van de vrouwluu. Sjonge jonge jonge, wat een spul.

Ik heb de briev’n allemoale ‘elèz’n en d’r waar’n d’r al zo een paar bie, woar ik de kachel mee an’emaakt hebbe. Ok waar’n d’r twee bie, die ‘k de meujte weerd vonne, um d’r op af te goan. De eerst’n was d’r ene van ’t Loo. Toen ‘k doarmee had af’esprook’n um een bakkie thee te komm’n drink’n, hadde’ wie ut eers’ bes’ gezellig.
Ik vertel’n van mien kipp’n en de eierverkoop. Ze was mien wel knap nieuwsgierig wat dat opleevr’n. 
Mâ umda’k toch ôk een bitjen zakelijk binne, he’k meteene ‘ezeg, dat de kipp’n van mien waar’n en da’k ut eiergeld ok veur mienzelf wolle houw’n.
“Nauw”, zei zéé, “Wat bin ie hebberig. Mit zo’n keerl, die allenig mâr an zichzelf denk, goa ik niet vadder proat’n”. Ze had alwel ut tweede koppien thee in ‘edoan, mâ ik heb ut geen-ens op’edronk’n. 
Ik heb mien pet ‘epakt en bin meteene vot ‘egoan. Wat denkt zo’n mense wel……..

Den’t uut Elspeet leek mien, noa een bitjes bekom’n te wèèn van de eerste vrouwe, toch wat anders.
Ze had d’r ôk nog een foto van eurzelf bie ‘edoan, mâ of die van afgeloop’n joar was, betwieffel’n ik een bitjen. 
Op een mooie dag nam ik smaarns al vrog de fietse en peddel’n over Gortel richting Elspeet. 
Rond half elve ston ik, volgens afspraak, veur de deure. Ik mot eerlijk zegg’n, dat ze mien niet teeg’n viel.
Ut was een bitjen, wat aj nuump, een stads type. Mâ goed, dat bint ôk mens’n……
De koffie was ôk goed en teeg’n ut middaguur vroeg ze of ze een boterhammetje mos kloarmaak’n.
Nou zei ik, een stuk of 5-6 snee, lus mien wel. Dat èète ik thuus ôk altied tuss’n de middag.
Ze keek wel een bitjen vremd, dach ik later, mâ eff’n later kwam ze toch mit drie bord’n, twee veur mien
en ene veur eur, de kamer binn’n. Ze had d’r ok nog een flinke beker mit melk bie ‘edoan.
Ik mot eerlijk zegg’n, ut smaak’n mien bes. 

Noe mô’k ôk eerlijk zegg’n da’k eur twintig eier hadde mee’enomm’n, da’s ok niet niks. 
Een paar doarvan had ze veur ons ‘ebakk’n. Dat ze van mien waar’n kon’k duudelijk pruuv’n, want,
eerlijk is eerlijk, niemand hef zulke lekker eier. Zee von ze ok akelig lekker zei ze.
Ik heb ut mâ niet direct mit eur over ut eiergeld ‘ehad, want dan waar’n wie meugelijk zo uut ‘eproat.

Op een gegeev’n moment heur’n ik eur vroag’n of ik wel’is bie een vrouwe op schoot ‘ezèèt’n hadde.
Ik snapp’n d’r niks van en deed mâ net ôk niks ‘eheurd had. Ik opper’n dat ut veur miet tied was um weer noar Wèènum te fiets’n want kipp’n moss’n ‘evoerd wodd’n. Och zeg ze nog, noe he’k oe helemoale mien huus niet loat’n zien. Ik dach’e bie mienzelf da’k dat eigelijk ôk helemoale niet neudig vonne, mâ ze ston d’r op, da’k eff’n rond neu’zn, hoe ze de boel veur mekare had. 

Op een gegeev’n moment kwamm’n wie in de sloapkamer,……. vreug mien dat mense ôk eff’n op bedde kwam zitt’n. Ik heb eur ‘evroag, of ze wis’ dat niet alle boer’n dom waer’n. Ze begreep mien quasi niet, maar ikke heur wel. Ik heb nog net ‘eroep’n, “Bedankt veur oe snee brood” en bin op de fietse ‘estapt.

Thuus ‘ekomm’n, he’k alle briev’n die’k nog hadde, in de kachel ‘estopt. Vrouw’n, ‘k mot d’r niks meer van hebb’n. Geef mien, mien eig’n kippetjes mâ. Die vroag niks bizunders, die geeft allenig mâ lekkere eitjes.  

Toen ik een volgende keer weer eieren wou haal’n, ston’ veur zien huus een zwatte liekwaag’n mit twee peerde mit zwatte kleden over zich hee’r. Héé werd net ut huus uut’edraag’n. Ut was ‘um allemoale te veule ‘ewodd’n heur’n ik later. Wie van ut eiergeld hef ‘eprofiteerd weet ik niet. De kipp’n waar’n ‘um kôt doarveur al veur ‘egoan, mâ dan noar de kipp’nhemel.                                   

Hoe ut in’t bestoan van een mense soms toch raa’r kan goan.


Gerrit Nijkamp